During late antiquity (3rd–7th centuries), waves of Germanic and then Slavic raids emptied the ancient city of Mieza, and its people eventually resettled higher up on Mount Vermio for safety. That's roughly where we find them in the 15th century, when the Ottomans conquered Macedonia and the town of Naousa was founded. Local tradition credits its founding to Gazi Evrenos, the Ottoman bey of Giannitsa and conqueror of the central Balkans, who was so struck by the beauty of the area that he asked the Sultan for permission to build a new town — on as much land as a single buffalo hide could cover. Permission granted, the resourceful bey cut the hide into one long, thin strip, used it to encircle a plot north of the Arapitsa river, and staked it down at four points. As the story goes, the four stakes miraculously took root and grew into plane trees, marking the boundary of old Naousa. Only one of the four survives today: the "Stravos Platanos" — the crooked plane tree — near the church of Agia Paraskevi, and the namesake of this apartment.

The Christian residents of the surrounding mountain villages settled within the boundary the four trees marked out, and the new town took the name Naousa (also recorded historically as Niaousta). The Ottomans granted it real political and economic privileges — self-governance, partial tax exemption, and the protection of the Evrenos family and the Sultan — meant to encourage quick, unhindered growth. Yet even though Ottomans founded the town, it had a Greek, Christian character from the very start: the line connecting the four plane trees traced an imaginary cross over the town, marking it as consecrated, God-protected ground. That may be why the Muslim presence in Naousa stayed thin from the beginning, and had all but disappeared by the 17th century.

Κατά την περίοδο της όψιμης αρχαιότητας (3ος–7ος αι.) οι επιδρομές αρχικά Γερμανικών και αργότερα Σλαβικών φύλων οδήγησαν στη συρρίκνωση και τελικά στην εγκατάλειψη της Μίεζας. Οι κάτοικοι της περιοχής αναζήτησαν ασφαλέστερες θέσεις στο Βέρμιο, όπου θα τους βρούμε όταν οι Οθωμανοί κατακτούν τη Μακεδονία τον 15ο αιώνα — τότε περίπου ιδρύεται η σημερινή πόλη της Νάουσας. Στην προφορική παράδοση ως οικιστής της αναφέρεται ο Οθωμανός μπέης των Γιαννιτσών και κατακτητής της κεντρικής Βαλκανικής, Γαζή Εβρενός, ο οποίος, εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της περιοχής, ζήτησε από τον Σουλτάνο άδεια να χτίσει μια καινούργια πόλη σε έκταση ίση με το τομάρι ενός βουβαλιού. Η άδεια δόθηκε, και ο δαιμόνιος μπέης έκοψε το τομάρι σε μια λεπτή δερμάτινη λωρίδα, περιέβαλε μ' αυτήν έναν χώρο βόρεια της Αράπιτσας και την έδεσε σε τέσσερα παλούκια που έμπηξε στο έδαφος. Τα παλούκια, σαν από θαύμα, έβγαλαν ρίζες και φύτρωσαν τα τέσσερα πλατάνια που σημάδεψαν τα όρια της παλιάς Νάουσας. Από αυτά σώζεται σήμερα μόνο ένα, ο «Στραβός Πλάτανος» κοντά στην Αγία Παρασκευή — αυτός που δίνει το όνομά του σε αυτό το διαμέρισμα.

Μέσα στα όρια που όριζαν οι τέσσερις πλάτανοι εγκαταστάθηκαν οι χριστιανοί κάτοικοι των γύρω ορεινών οικισμών, και η νέα πόλη πήρε το όνομα Νάουσα (καταγράφεται ιστορικά και ως Νιάουστα). Οι Οθωμανοί της παραχώρησαν σημαντικά πολιτικά και οικονομικά προνόμια — αυτοδιοίκηση, μερική φορολογική ατέλεια και την προστασία της οικογένειας Εβρενός και του Σουλτάνου — με στόχο τη γρήγορη και απρόσκοπτη ανάπτυξή της. Παρότι όμως η πόλη συνοικίστηκε με πρωτοβουλία των Οθωμανών, είχε εξαρχής ελληνικό, χριστιανικό χαρακτήρα: η γραμμή που ένωνε τα τέσσερα πλατάνια σχημάτιζε έναν νοητό σταυρό πάνω από την πόλη, σημάδι πως ήταν καθαγιασμένη και προστατευμένη γη. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί η παρουσία των Μουσουλμάνων στη Νάουσα ήταν ισχνή από την αρχή, και είχε σχεδόν μηδενιστεί ως τον 17ο αιώνα.